۲. نقش عشق: سوزاندنِ اضافات عشق دقیقاً همان آتشی است که با نیرویی ناگزیر، هرچه را که صرفاً برای «ظاهر انسانی» ساخته شده، میسوزاند. این سوزش، بر خلاف تصور عرفانی که عاشق را به سمت معشوق میبرد، صرفاً برای سبکسازی است؛ برای رسیدن به وزن حقیقیمان. اگر نسوزی: بیانگر است لایههای اضافه (تعلّقات انسانی) آنقدر ضخیم هستند که حتی شعلهٔ عشق هم قادر به نفوذ و سوختن آنها نیست. این به معنای «کمبنیانی» همان لایههای انسانی است که توان احتراق ندارند.
برچسب:
نویسنده: نگار احمدی